Train with Mystery Get Trained in your city



Announcement Announcement Module
Collapse
No announcement yet.
[FR] Bekentenis van een Venusian Artist Page Title Module
Move Remove Collapse
X
Conversation Detail Module
Collapse
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • [FR] Bekentenis van een Venusian Artist

    [CENTER][SIZE="4"]Stripping the layers of social conditioning!![/SIZE][/CENTER]


    [B]Voorwoord[/B]
    Ik ben nu zo ongeveer 2 jaar bezig met de Venusian Arts. 2 jaar geleden was ik nog een total AFC, het is nu 2 jaar later en ik kan zeggen dat ik enorme vorderingen heb gemaakt. Alles wat ik doe is nu veel echter, veel meer vanuit mezelf. De dingen die ik zeg zouden in zekere zin overeen kunnen komen met wat ik vroeger ook zei, alleen durf ik het nu ook in moeilijke(re) situaties en met name tegen vrouwen. Bovendien komen ze vanuit een diepere laag dan vroeger… Maar toch: Ik ben er zeker nog lang niet. Afgelopen zomer heb ik, wederom, een redelijk revolutionaire zomer gehad. Ontzettend veel leuke avonden meegemaakt, successen geboekt en mezelf overwonnen. (ik wilde nog een Summer-report schrijven, maar dat is me echt ff te veel werk)

    [B]De situatie[/B]
    Enfin: Na de zomer deed zich de RMC voor.. ging ik er heen of niet? Maarja, wat moest ik dan tegen mijn ouders zeggen? Ik woon immers nog thuis en tja, moet je je ouders vertellen dat je met dit soort dingen bezig bent? Met Pickup, met leren hoe je vrouwen versiert.. dat vertel je je ouders toch niet? In ieder geval had ik op een gegeven moment besloten: Ja, ik ga naar de RMC. Het lijkt me inspirerend om al die mannen bij elkaar te zien en ik wil ook wel eens een echte Pickup conferentie mee maken. Dus, ik koop een kaartje en zit met een probleem. Ik had al laten vallen dat “ik a.s. zondag Raymond (iemand van dit forum) Amsterdam zou laten zien”.. maargoed, toen ik de tijden zag waarop de RMC sprekers komen, moest ik ook reŽel zijn: Je laat iemand niet van 8.30 ’s ochtends (mijn vertrektijd van huis) tot ’s avonds 23.30 (vermoedelijke thuiskomsttijd) Amsterdam zien.

    FUCK! Wat moest ik nou.. Ik heb er een paar dagen over nagedacht en wat ik gisteravond al had bedacht, daar besloot ik vanochtend (donderdag 18 september 2008) over om het te doen. Fuck, nu wordt het probleem helemaal groot. Ik schrijf artikelen op een forum over de zogenaamde “beslissing & actie”-cyclus en nu werd ik daar eigenlijk zelf een soort van slachtoffer van. Zo voelde het althans.

    ’s Ochtends om 9 uur maakte ik het besluit. Ik zou om 12.30, als ik met mijn ouders zou lunchen, alles vertellen wat ik de afgelopen 2 jaar had meegemaakt. En ja goed, laat ik gewoon maar eerlijk wezen: PANIEK! Echt waar, er brak paniek uit in mijn hoofd. Ik probeerde tijdens mijn werk met mini-meditaties en allerlei andere dingetjes de zenuwen te overwinnen, maar het lukt echt niet. Wat een fokking drama. Ik heb nogal zwakke darmen, dus voor ik het wist zat ik ook nog eens om het kwartier op de WC, ik ging zweten en het enige waar ik 3 uur lang aan gedacht had was dat ik “het” straks ging vertellen.

    [B]De lunch[/B]
    Dus daar zat ik dan. Tafel gedekt, kibbelingetje erbij. De situatie leek perfect. Aangezien mijn ouders al ruim 30 jaar getrouwd zijn hoeft mijn vader niet meer te DHVen dus ze zaten wat te fluffen terwijl ik het echt-niet-meer-had. Ik zat te zweten, zakte letterlijk helemaal weg uit de gesprekken en was totaal afwezig. Ik was een en al angst. Het had totaal bezit genomen van mijn lichaam en ik was totaal alle smaak voor eten kwijt. Deze angst was erger dan de vliegangst die ik ooit had, of de AA die ik regelmatig ervaarde, of de nare gevoelens omtrent mijn k/f-close anxiety. Meerdere malen probeerde ik tijdens de lunch met het gesprek mee te doen, maar toen mijn moeder me iets vroeg werd ik uit het niets razend.. Mijn pijnlichaam (eckhart tolle – nieuwe aarde) speelde keihard op en ik was totally out of control. Ik besloot op dat moment dat ik het allemaal nog even moest uitstellen.. fuck fuck fuck.

    [B]Het vervolg… [/B]
    Ik ging er nog eens over na denken en besloot tijdens het avondeten de mededeling te doen.. ik sprak Pride, OhMy en Royce er tussentijd nog ff over.. maar alles wat ze zeiden hielp eigenlijk niet zo… Om een lang verhaal kort te maken, pas na het avondeten sprak ik de gevleugelde woorden uit: “Pap en mam, ik moet jullie wat vertellen”.

    2 angstige blikken schieten mijn richting op. Ik hoorde ze al denken: “Gianni gaat vertellen dat ie homo is…” Dus het eerste wat ik deed was er een flopsy tegen aan gooien:” Nee nee, maak je niet ongerust.. ik ben geen homo, eigenlijk compleet het tegenovergestelde. Ga maar zitten pap. Het volgende is het geval, ik had jullie verteld dat ik Raymond Amsterdam zou laten zien..maar eigenlijk ga ik naar de Real Man Conference….. De real man conference is een conferentie waar je onder andere leert om zelfvertrouwen met vrouwen te ontwikkelen. Zoals jullie ongetwijfeld gemerkt hebben, heb ik wat moeite met op de juiste manier contact leggen met meisjes en vrouwen en en en… “ Op dat moment moest ik even huilen. Een enorm stuk pijnlichaam en ego werden verwerkt en dat was even heftig..maar ik ging verder: “Ik ben hier inmiddels al 2 jaar mee bezig en ben sinds anderhalf jaar lid van een forum waarop een groep mannen met dezelfde problematiek elkaar proberen van advies te voorzien. Ik heb boven een enorme stapel boeken liggen die hierover gaan.. 2 jaar geleden kreeg ik van iemand een boek, waarin kortgezegd stond dat als je bepaalde dingen, zinnetjes of verhaaltjes, op het juiste moment zei, dat je dan succes met vrouwen zou hebben. En verdomd, het werkte.. maar na een tijdje experimenteren ging ik me wel realiseren: Dit ben ik niet echt. Daarnaast is dit geschreven door mannen met een bepaalde mate van zelfvertrouwen, die ik dus niet heb.. En vanaf toen ben ik me breder gaan richten op mijn angsten, beperkingen en gebrek aan zelfvertrouwen in sociale situaties.. Met als gevolg dat ik nu, zoals jullie weten, onder andere mijn vliegangst kwijt ben”

    Anyway, you catch my drift. Ik heb alles, maar dan ook alles vertelt. Mijn ouders ontvingen het heel begripvol en waren al lang blij dat alles verder goed was. We hebben het over allerlei dingen uit mijn verleden gehad: mijn halfbakken (hondslelijke)“vriendinnetjes” en waarom ik het dan eigenlijk moeilijk heb in communicatie met vrouwen die ik leuk vind (wat mijn probleem is). Zo zei mijn pa: “maar je bent altijd de leider in groepjes en loopt te sjansen met alle vrouwen” Ik: Ja, alleen als ik me echt op me gemak voel en de mensen langer ken.

    Ik heb mijn ouders ook allerlei theorieŽn uit de doeken gedaan. Ego en pijnlichaam, Situational confidence vs Core confidence, interne – en externe validatie, het bestaan en de omvang van de community, de sociale matrix&sociale conditionering en meer van dat soort dingen. Verder ben ik niet ingegaan op specifieke technieken zoals negging, cf etc. Wat ik op zich ook al vermoedde, en uiteindelijk ook bleek, was dat mijn ouders al best lang de boel niet vertrouwden. Toen ik naar de DatingDoctors seminar in Antwerpen was geweest waren ze zelfs bang dat ik lid was geworden van een sekte! Haha

    [B]Het leerproces[/B]
    In ieder geval: Wat was dit weer een ENORME ervaring. Ik heb het gevoel alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen en mijn ouders waren ook erg blij met mijn oprechtheid.

    Weet je wat het ook is, je kan wel aan jezelf toegeven dat je hulp nodig hebt met vrouwen. Je kan vervolgens boeken lezen, workshops doen en seminars volgen, maar als je het niet aan de mensen dicht om je heen vertelt, lieg je toch nog tegen jezelf in de allerdiepste kern die mogelijk is. Ik heb dit nu vertelt en doe nu 100% recht aan: Follow your own intentions.
    En met name: Strip the layers of social conditioning. Daarnaast was dit een dermate moeilijke actie, na de beslissing, dat ik mijn 2 spieren een ontzettende boost heb gegeven. Bovendien heb ik, last but zeker not least, een enorm stuk pijnlichaam verwerkt en mijn ego (weer) weten te verkleinen.

    Ik ben dus wederom een enorme slag de goede richting in gedraaid! HELL YEAH!

    [B]Conclusie[/B]
    Al met al was het zeker niet makkelijk. Het gesprek zelf ging wel, zeker na de korte huilbui en mini-meditatie om het even te verwerken. De situatie ervoor was echter krankzinnig, ik heb nog nooit zulke heftige angsten gevoeld.. maar fuck it! Ik ben snoeihard door die angstmuur heen gebeukt. Ik kan een ieder dan ook van harte aanbevelen mijn voorbeeld te volgen, voor zover jullie dat nog niet gedaan hebben. Als je tegen een ander liegt, lieg je uiteindelijk ook tegen jezelf. Ook al is het een impliciete leugen, het gaat er op dat moment niet over, toch blijft het een soort van verborgen leven/leugen die je met je meedraagt.

    Je voedt je ego en pijnlichaam en dit werkt zeker niet bevorderlijk voor wat je eigenlijk wilt: Following your own intentions en echte core confidence.

    Het is inmiddels bijna 1 uur, ik ga dit maar even posten..als ik nog wat verzin, post ik het er morgen bij.. vragen beantwoord ik ook graag: Shoot!
    Last edited by CountG; 09-18-2008, 03:52 PM.

  • #2
    1 woord: Respect.

    Welcome to the world.

    Comment


    • #3
      Mooi!

      Doet me denken aan mijn avontuur van alleen sargen. De angst voor de daad is heftiger en irreeŽl vergeleken met de daad zelf. It's all in our minds!

      Je hebt me aan het denken gezet.

      Comment


      • #4
        Je hebt ook mijn respect! Weer in stap in de goede richting tot een betere man.

        Zoals je wel weet zit mn broertje van 16, hij is 8 jaar jonger,in dezelfde situatie. Ik heb 2 mensen uit mn omgeving over game verteld: mn broertje en een vriend van mij.

        Mn broertje stond er niet voor open. Tot ie me 2 maanden geleden ineens een mailtje stuurde me een artikel over pickup dat ik zeker moest lezen. Hij was zelf op ontdekkingstocht mbt pickup, zelfontwikkeling gegaan en had verschillende dingen gevonden. Hij heeft nu bepaalde ideeŽn die mij versteld doen staan. Hij zegt dat ie ziet dat de meeste mensen op zn school een beperkte visie hebben en dat hij verder wil kijken. En dat hij niet zo wil worden.

        Hij heeft ook een kaartje gekocht voor RMC. Maar het probleem was hoe het dat zou moeten vertellen tegen mn moeder. Gisteren stuurde hij een mailtje dat het bijna voor elkaar was: hij had gewoon simpel tegen mn moeder gezegd waar hij mee bezig is en dat hij naar de RMC wil gaan. Toen begon ze te bitchen: 'Je bent veel te jong hiervoor'. 'Dit is helemaal niets'.

        Hij: 'Ik wil dit graag doen. Wil je niet dat ik mezelf verder ontwikkel dan?
        Hij zegt dat het nu bijna rond is, maar dat je het natuurlijk nooit weet met vrouwen.

        Ik verwacht dat ik vandaag wel een boze moeder aan de telefoon ga krijgen die vindt dat ik een slechte invloed op mn broertje heb. Maar ach.

        Ik had het er met hem over en hij geeft aan dat hij er per sť heen wil gaan. Part of being a man is to stand up. Net zoals mystery deed in zn begin jaren toen hij nog bij zn ouders woonde: pap en man, ik ben een 'sexual creature' ik wil mezelf ontwikkelen en daarom neem ik af en toe vrouwen mee naar huis. Ik wil dit.

        Daarom heb je absoluut mn respect! Lijkt me cool om je dit weekend weer te spreken.
        Last edited by TheCrown; 09-18-2008, 11:16 PM.

        Comment


        • #5
          Maar leg met name de community ook goed uit. Vrouwen versieren en sexual intent is zeker belangrijk, maar het is een element van het geheel van zelfontwikkeling en -ontplooiing.

          Comment


          • #6
            Super, Gianni!! RESPECT, zeker weten!!
            Vraagje; wat was groter, de angst om 't te vertellen, of de opluchting daarna..?

            [B]ik sprak Pride, OhMy en Royce er tussentijd nog ff over.. maar alles wat ze zeiden hielp eigenlijk niet zo…[/B]

            Haha, ok dan. Ik hou wel van 'n beetje rechtstreekse communicatie . De goede intentie was er iig

            [B]"Toen ik naar de DatingDoctors seminar in Antwerpen was geweest waren ze zelfs bang dat ik lid was geworden van een sekte! Haha [/B]

            Nou ben ik toch wel benieuwd geworden aan welke sekte ze dan dachten

            Comment


            • #7
              Poeh, ik wist niet eens dat jij daar mee zat.

              Goh, ik ben er wel even stil van. Ik heb altijd zoiets. Het is toch niet erg te vertellen tegen je ouders dat je van vrouwen houdt, en er les in neemt?

              Blijkbaar denk ik er weer veels te licht over. Doe ik wel eens meer, moet ik eens mee ophouden. Wat meer empathie zou me goed doen.

              Fijn dat er zůn grote last van je schouders is gevallen. Als je dit kan (door die muur van angst heenbeuken YEAH), dat lukt de rest vroeg of laat ook wel.

              Angst is eigenlijk de enige belangrijke emotie naast liefde. Alleen angst kan je van liefde afhouden, en liefde kan je afhouden van angst.

              Jij kiest wie overwint, en jij hebt gekozen om liefde de angst weg te laten spoelen. Jij hebt zelf die keuze gemaakt. JIJ!

              Ga verder op dit verlichte pad, en liefde komt als vanzelf naar je toe stromen.

              Groetjes SmoothDoc

              Comment


              • #8
                Wat zal jij lekker geslapen hebben vannacht

                Comment


                • #9
                  [color=white]..........[/color]
                  Last edited by Abraham; 05-04-2009, 11:48 AM.

                  Comment


                  • #10
                    Ik herken me wel een deel in je situatie CountG. Hoewel ik mijn ouders niet verteld heb dat ik literatuur, video's etc bekijk (het zou met niet verbazen als ze vrezen dat ik alleen porno op m'n pc kijk ;-)), heb ik ze wel eens verteld hoe ik aankijk tegen losse contacten met vrouwen. Ze begrepen daar helemaal niets van, "vroeger" deed je zoiets niet. Uiteindelijk hebben ze het daar in mijn bijzijn ook nog met kennissen over gehad (dat vond ik persoonlijk wat minder, maar het was voor hen een ware cultuurschok) en heb ik ook daar uitgelegd hoe ik over dat soort zaken denk (dat deed ik al voordat ik hiermee begon). Uiteindelijk hebben ze het geaccepteerd en begrijpen ze ook waarom ik het zo zie, prima.

                    Comment


                    • #11
                      Mooie eerlijke post man; echt mooi. Vooral ook eerlijk tegen ons over hoe het ging.

                      Het is gek hoe "mannelijker" je begint te worden; des te "gevoeliger" je word. Aan de eene kant wordt je steeds gevoeliger en ga je echt dingen VOELEN en daarop reageren, in plaats van dingen waarop je normaal alleen maar als automatisme op reageerde.

                      Aan de andere kant wordt je ook steeds minder gevoelig op de manier dat je algemene gevoel; als je het op de langere termijn van een hele dag, week, of maand bekijkt; dat je steeds minder "spikes" hebt, en dat je een soort constant gevoel vast houd.

                      Gek dat het macho/mannelijkste imago van de mens juist eigenlijk heel vrouwelijk is, omdat macho-ego gasten bang zijn voor de externe-realiteit waarin ze leven...ze willen zoveel mogelijk zekerheid, omdat ze juist heel angstig zijn.

                      Vaak is het dus zo dat hoe "enger" de gasten eruit zien; hoe banger ze eigenlijk van binnen zijn, omdat ze zo "eng" zijn om zichzelf te verdedigen...

                      SOrry ik wil je thread niet kapen, maar het pleurde er allemaal uit...bijna allemaal gedelete, maar fuck it, ik laat het maar staan...heb je nog wat om over na te denken Gianni Dat doe je te weinig haha

                      HAHAHA je vader hoeft idd niet meer te DHVen hahaha

                      peace

                      Comment


                      • #12
                        Goed dat je weer een mijlpaal overwonnen hebt! Respect!

                        Mijn ouders maken mij eigenlijk er alleen maar belachelijk mee.
                        Grappen als "hoe is het met je boekje, nog wat versiert?"

                        Ze vinden dat ik naar de sportschool moet, en afgetraind en alles zou het dan echt wel goed komen. (Advies waar ik ontzettend veel aan heb natuurlijk.)

                        Maar kan je wel goed met je ouders praten? Mijn ouders zien mij op bijna alle vlakken als gelijken en zo ga ik ook met ze om. Dit hoeft natuurlijk niet voor jouw zo te zijn? Maw. Is dit het enige punt, of was het een opluchting dat je dus gewoon met ze over je intresse's kon praten?

                        Comment


                        • #13
                          hmm, dingen opbiechten aan je ouders is en zal altijd moeilijk blijven. behalve als je ouders ook zo losjes zijn :P wat niet vaak het geval is.

                          mja goed gedaan :P

                          en owja

                          I'm back! althans sort off (A)

                          Comment

                          Working...
                          X