CountG
09-18-2008, 03:44 PM
Stripping the layers of social conditioning!!
Voorwoord
Ik ben nu zo ongeveer 2 jaar bezig met de Venusian Arts. 2 jaar geleden was ik nog een total AFC, het is nu 2 jaar later en ik kan zeggen dat ik enorme vorderingen heb gemaakt. Alles wat ik doe is nu veel echter, veel meer vanuit mezelf. De dingen die ik zeg zouden in zekere zin overeen kunnen komen met wat ik vroeger ook zei, alleen durf ik het nu ook in moeilijke(re) situaties en met name tegen vrouwen. Bovendien komen ze vanuit een diepere laag dan vroeger… Maar toch: Ik ben er zeker nog lang niet. Afgelopen zomer heb ik, wederom, een redelijk revolutionaire zomer gehad. Ontzettend veel leuke avonden meegemaakt, successen geboekt en mezelf overwonnen. (ik wilde nog een Summer-report schrijven, maar dat is me echt ff te veel werk)
De situatie
Enfin: Na de zomer deed zich de RMC voor.. ging ik er heen of niet? Maarja, wat moest ik dan tegen mijn ouders zeggen? Ik woon immers nog thuis en tja, moet je je ouders vertellen dat je met dit soort dingen bezig bent? Met Pickup, met leren hoe je vrouwen versiert.. dat vertel je je ouders toch niet? In ieder geval had ik op een gegeven moment besloten: Ja, ik ga naar de RMC. Het lijkt me inspirerend om al die mannen bij elkaar te zien en ik wil ook wel eens een echte Pickup conferentie mee maken. Dus, ik koop een kaartje en zit met een probleem. Ik had al laten vallen dat “ik a.s. zondag Raymond (iemand van dit forum) Amsterdam zou laten zien”.. maargoed, toen ik de tijden zag waarop de RMC sprekers komen, moest ik ook reëel zijn: Je laat iemand niet van 8.30 ’s ochtends (mijn vertrektijd van huis) tot ’s avonds 23.30 (vermoedelijke thuiskomsttijd) Amsterdam zien.
FUCK! Wat moest ik nou.. Ik heb er een paar dagen over nagedacht en wat ik gisteravond al had bedacht, daar besloot ik vanochtend (donderdag 18 september 2008) over om het te doen. Fuck, nu wordt het probleem helemaal groot. Ik schrijf artikelen op een forum over de zogenaamde “beslissing & actie”-cyclus en nu werd ik daar eigenlijk zelf een soort van slachtoffer van. Zo voelde het althans.
’s Ochtends om 9 uur maakte ik het besluit. Ik zou om 12.30, als ik met mijn ouders zou lunchen, alles vertellen wat ik de afgelopen 2 jaar had meegemaakt. En ja goed, laat ik gewoon maar eerlijk wezen: PANIEK! Echt waar, er brak paniek uit in mijn hoofd. Ik probeerde tijdens mijn werk met mini-meditaties en allerlei andere dingetjes de zenuwen te overwinnen, maar het lukt echt niet. Wat een fokking drama. Ik heb nogal zwakke darmen, dus voor ik het wist zat ik ook nog eens om het kwartier op de WC, ik ging zweten en het enige waar ik 3 uur lang aan gedacht had was dat ik “het” straks ging vertellen.
De lunch
Dus daar zat ik dan. Tafel gedekt, kibbelingetje erbij. De situatie leek perfect. Aangezien mijn ouders al ruim 30 jaar getrouwd zijn hoeft mijn vader niet meer te DHVen dus ze zaten wat te fluffen terwijl ik het echt-niet-meer-had. Ik zat te zweten, zakte letterlijk helemaal weg uit de gesprekken en was totaal afwezig. Ik was een en al angst. Het had totaal bezit genomen van mijn lichaam en ik was totaal alle smaak voor eten kwijt. Deze angst was erger dan de vliegangst die ik ooit had, of de AA die ik regelmatig ervaarde, of de nare gevoelens omtrent mijn k/f-close anxiety. Meerdere malen probeerde ik tijdens de lunch met het gesprek mee te doen, maar toen mijn moeder me iets vroeg werd ik uit het niets razend.. Mijn pijnlichaam (eckhart tolle – nieuwe aarde) speelde keihard op en ik was totally out of control. Ik besloot op dat moment dat ik het allemaal nog even moest uitstellen.. fuck fuck fuck.
Het vervolg…
Ik ging er nog eens over na denken en besloot tijdens het avondeten de mededeling te doen.. ik sprak Pride, OhMy en Royce er tussentijd nog ff over.. maar alles wat ze zeiden hielp eigenlijk niet zo… Om een lang verhaal kort te maken, pas na het avondeten sprak ik de gevleugelde woorden uit: “Pap en mam, ik moet jullie wat vertellen”.
2 angstige blikken schieten mijn richting op. Ik hoorde ze al denken: “Gianni gaat vertellen dat ie homo is…” Dus het eerste wat ik deed was er een flopsy tegen aan gooien:” Nee nee, maak je niet ongerust.. ik ben geen homo, eigenlijk compleet het tegenovergestelde. Ga maar zitten pap. Het volgende is het geval, ik had jullie verteld dat ik Raymond Amsterdam zou laten zien..maar eigenlijk ga ik naar de Real Man Conference….. De real man conference is een conferentie waar je onder andere leert om zelfvertrouwen met vrouwen te ontwikkelen. Zoals jullie ongetwijfeld gemerkt hebben, heb ik wat moeite met op de juiste manier contact leggen met meisjes en vrouwen en en en… “ Op dat moment moest ik even huilen. Een enorm stuk pijnlichaam en ego werden verwerkt en dat was even heftig..maar ik ging verder: “Ik ben hier inmiddels al 2 jaar mee bezig en ben sinds anderhalf jaar lid van een forum waarop een groep mannen met dezelfde problematiek elkaar proberen van advies te voorzien. Ik heb boven een enorme stapel boeken liggen die hierover gaan.. 2 jaar geleden kreeg ik van iemand een boek, waarin kortgezegd stond dat als je bepaalde dingen, zinnetjes of verhaaltjes, op het juiste moment zei, dat je dan succes met vrouwen zou hebben. En verdomd, het werkte.. maar na een tijdje experimenteren ging ik me wel realiseren: Dit ben ik niet echt. Daarnaast is dit geschreven door mannen met een bepaalde mate van zelfvertrouwen, die ik dus niet heb.. En vanaf toen ben ik me breder gaan richten op mijn angsten, beperkingen en gebrek aan zelfvertrouwen in sociale situaties.. Met als gevolg dat ik nu, zoals jullie weten, onder andere mijn vliegangst kwijt ben”
Anyway, you catch my drift. Ik heb alles, maar dan ook alles vertelt. Mijn ouders ontvingen het heel begripvol en waren al lang blij dat alles verder goed was. We hebben het over allerlei dingen uit mijn verleden gehad: mijn halfbakken (hondslelijke)“vriendinnetjes” en waarom ik het dan eigenlijk moeilijk heb in communicatie met vrouwen die ik leuk vind (wat mijn probleem is). Zo zei mijn pa: “maar je bent altijd de leider in groepjes en loopt te sjansen met alle vrouwen” Ik: Ja, alleen als ik me echt op me gemak voel en de mensen langer ken.
Ik heb mijn ouders ook allerlei theorieën uit de doeken gedaan. Ego en pijnlichaam, Situational confidence vs Core confidence, interne – en externe validatie, het bestaan en de omvang van de community, de sociale matrix&sociale conditionering en meer van dat soort dingen. Verder ben ik niet ingegaan op specifieke technieken zoals negging, cf etc. Wat ik op zich ook al vermoedde, en uiteindelijk ook bleek, was dat mijn ouders al best lang de boel niet vertrouwden. Toen ik naar de DatingDoctors seminar in Antwerpen was geweest waren ze zelfs bang dat ik lid was geworden van een sekte! Haha :D
Het leerproces
In ieder geval: Wat was dit weer een ENORME ervaring. Ik heb het gevoel alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen en mijn ouders waren ook erg blij met mijn oprechtheid.
Weet je wat het ook is, je kan wel aan jezelf toegeven dat je hulp nodig hebt met vrouwen. Je kan vervolgens boeken lezen, workshops doen en seminars volgen, maar als je het niet aan de mensen dicht om je heen vertelt, lieg je toch nog tegen jezelf in de allerdiepste kern die mogelijk is. Ik heb dit nu vertelt en doe nu 100% recht aan: Follow your own intentions.
En met name: Strip the layers of social conditioning. Daarnaast was dit een dermate moeilijke actie, na de beslissing, dat ik mijn 2 spieren een ontzettende boost heb gegeven. Bovendien heb ik, last but zeker not least, een enorm stuk pijnlichaam verwerkt en mijn ego (weer) weten te verkleinen.
Ik ben dus wederom een enorme slag de goede richting in gedraaid! HELL YEAH!
Conclusie
Al met al was het zeker niet makkelijk. Het gesprek zelf ging wel, zeker na de korte huilbui en mini-meditatie om het even te verwerken. De situatie ervoor was echter krankzinnig, ik heb nog nooit zulke heftige angsten gevoeld.. maar fuck it! Ik ben snoeihard door die angstmuur heen gebeukt. Ik kan een ieder dan ook van harte aanbevelen mijn voorbeeld te volgen, voor zover jullie dat nog niet gedaan hebben. Als je tegen een ander liegt, lieg je uiteindelijk ook tegen jezelf. Ook al is het een impliciete leugen, het gaat er op dat moment niet over, toch blijft het een soort van verborgen leven/leugen die je met je meedraagt.
Je voedt je ego en pijnlichaam en dit werkt zeker niet bevorderlijk voor wat je eigenlijk wilt: Following your own intentions en echte core confidence.
Het is inmiddels bijna 1 uur, ik ga dit maar even posten..als ik nog wat verzin, post ik het er morgen bij.. vragen beantwoord ik ook graag: Shoot!
Voorwoord
Ik ben nu zo ongeveer 2 jaar bezig met de Venusian Arts. 2 jaar geleden was ik nog een total AFC, het is nu 2 jaar later en ik kan zeggen dat ik enorme vorderingen heb gemaakt. Alles wat ik doe is nu veel echter, veel meer vanuit mezelf. De dingen die ik zeg zouden in zekere zin overeen kunnen komen met wat ik vroeger ook zei, alleen durf ik het nu ook in moeilijke(re) situaties en met name tegen vrouwen. Bovendien komen ze vanuit een diepere laag dan vroeger… Maar toch: Ik ben er zeker nog lang niet. Afgelopen zomer heb ik, wederom, een redelijk revolutionaire zomer gehad. Ontzettend veel leuke avonden meegemaakt, successen geboekt en mezelf overwonnen. (ik wilde nog een Summer-report schrijven, maar dat is me echt ff te veel werk)
De situatie
Enfin: Na de zomer deed zich de RMC voor.. ging ik er heen of niet? Maarja, wat moest ik dan tegen mijn ouders zeggen? Ik woon immers nog thuis en tja, moet je je ouders vertellen dat je met dit soort dingen bezig bent? Met Pickup, met leren hoe je vrouwen versiert.. dat vertel je je ouders toch niet? In ieder geval had ik op een gegeven moment besloten: Ja, ik ga naar de RMC. Het lijkt me inspirerend om al die mannen bij elkaar te zien en ik wil ook wel eens een echte Pickup conferentie mee maken. Dus, ik koop een kaartje en zit met een probleem. Ik had al laten vallen dat “ik a.s. zondag Raymond (iemand van dit forum) Amsterdam zou laten zien”.. maargoed, toen ik de tijden zag waarop de RMC sprekers komen, moest ik ook reëel zijn: Je laat iemand niet van 8.30 ’s ochtends (mijn vertrektijd van huis) tot ’s avonds 23.30 (vermoedelijke thuiskomsttijd) Amsterdam zien.
FUCK! Wat moest ik nou.. Ik heb er een paar dagen over nagedacht en wat ik gisteravond al had bedacht, daar besloot ik vanochtend (donderdag 18 september 2008) over om het te doen. Fuck, nu wordt het probleem helemaal groot. Ik schrijf artikelen op een forum over de zogenaamde “beslissing & actie”-cyclus en nu werd ik daar eigenlijk zelf een soort van slachtoffer van. Zo voelde het althans.
’s Ochtends om 9 uur maakte ik het besluit. Ik zou om 12.30, als ik met mijn ouders zou lunchen, alles vertellen wat ik de afgelopen 2 jaar had meegemaakt. En ja goed, laat ik gewoon maar eerlijk wezen: PANIEK! Echt waar, er brak paniek uit in mijn hoofd. Ik probeerde tijdens mijn werk met mini-meditaties en allerlei andere dingetjes de zenuwen te overwinnen, maar het lukt echt niet. Wat een fokking drama. Ik heb nogal zwakke darmen, dus voor ik het wist zat ik ook nog eens om het kwartier op de WC, ik ging zweten en het enige waar ik 3 uur lang aan gedacht had was dat ik “het” straks ging vertellen.
De lunch
Dus daar zat ik dan. Tafel gedekt, kibbelingetje erbij. De situatie leek perfect. Aangezien mijn ouders al ruim 30 jaar getrouwd zijn hoeft mijn vader niet meer te DHVen dus ze zaten wat te fluffen terwijl ik het echt-niet-meer-had. Ik zat te zweten, zakte letterlijk helemaal weg uit de gesprekken en was totaal afwezig. Ik was een en al angst. Het had totaal bezit genomen van mijn lichaam en ik was totaal alle smaak voor eten kwijt. Deze angst was erger dan de vliegangst die ik ooit had, of de AA die ik regelmatig ervaarde, of de nare gevoelens omtrent mijn k/f-close anxiety. Meerdere malen probeerde ik tijdens de lunch met het gesprek mee te doen, maar toen mijn moeder me iets vroeg werd ik uit het niets razend.. Mijn pijnlichaam (eckhart tolle – nieuwe aarde) speelde keihard op en ik was totally out of control. Ik besloot op dat moment dat ik het allemaal nog even moest uitstellen.. fuck fuck fuck.
Het vervolg…
Ik ging er nog eens over na denken en besloot tijdens het avondeten de mededeling te doen.. ik sprak Pride, OhMy en Royce er tussentijd nog ff over.. maar alles wat ze zeiden hielp eigenlijk niet zo… Om een lang verhaal kort te maken, pas na het avondeten sprak ik de gevleugelde woorden uit: “Pap en mam, ik moet jullie wat vertellen”.
2 angstige blikken schieten mijn richting op. Ik hoorde ze al denken: “Gianni gaat vertellen dat ie homo is…” Dus het eerste wat ik deed was er een flopsy tegen aan gooien:” Nee nee, maak je niet ongerust.. ik ben geen homo, eigenlijk compleet het tegenovergestelde. Ga maar zitten pap. Het volgende is het geval, ik had jullie verteld dat ik Raymond Amsterdam zou laten zien..maar eigenlijk ga ik naar de Real Man Conference….. De real man conference is een conferentie waar je onder andere leert om zelfvertrouwen met vrouwen te ontwikkelen. Zoals jullie ongetwijfeld gemerkt hebben, heb ik wat moeite met op de juiste manier contact leggen met meisjes en vrouwen en en en… “ Op dat moment moest ik even huilen. Een enorm stuk pijnlichaam en ego werden verwerkt en dat was even heftig..maar ik ging verder: “Ik ben hier inmiddels al 2 jaar mee bezig en ben sinds anderhalf jaar lid van een forum waarop een groep mannen met dezelfde problematiek elkaar proberen van advies te voorzien. Ik heb boven een enorme stapel boeken liggen die hierover gaan.. 2 jaar geleden kreeg ik van iemand een boek, waarin kortgezegd stond dat als je bepaalde dingen, zinnetjes of verhaaltjes, op het juiste moment zei, dat je dan succes met vrouwen zou hebben. En verdomd, het werkte.. maar na een tijdje experimenteren ging ik me wel realiseren: Dit ben ik niet echt. Daarnaast is dit geschreven door mannen met een bepaalde mate van zelfvertrouwen, die ik dus niet heb.. En vanaf toen ben ik me breder gaan richten op mijn angsten, beperkingen en gebrek aan zelfvertrouwen in sociale situaties.. Met als gevolg dat ik nu, zoals jullie weten, onder andere mijn vliegangst kwijt ben”
Anyway, you catch my drift. Ik heb alles, maar dan ook alles vertelt. Mijn ouders ontvingen het heel begripvol en waren al lang blij dat alles verder goed was. We hebben het over allerlei dingen uit mijn verleden gehad: mijn halfbakken (hondslelijke)“vriendinnetjes” en waarom ik het dan eigenlijk moeilijk heb in communicatie met vrouwen die ik leuk vind (wat mijn probleem is). Zo zei mijn pa: “maar je bent altijd de leider in groepjes en loopt te sjansen met alle vrouwen” Ik: Ja, alleen als ik me echt op me gemak voel en de mensen langer ken.
Ik heb mijn ouders ook allerlei theorieën uit de doeken gedaan. Ego en pijnlichaam, Situational confidence vs Core confidence, interne – en externe validatie, het bestaan en de omvang van de community, de sociale matrix&sociale conditionering en meer van dat soort dingen. Verder ben ik niet ingegaan op specifieke technieken zoals negging, cf etc. Wat ik op zich ook al vermoedde, en uiteindelijk ook bleek, was dat mijn ouders al best lang de boel niet vertrouwden. Toen ik naar de DatingDoctors seminar in Antwerpen was geweest waren ze zelfs bang dat ik lid was geworden van een sekte! Haha :D
Het leerproces
In ieder geval: Wat was dit weer een ENORME ervaring. Ik heb het gevoel alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen en mijn ouders waren ook erg blij met mijn oprechtheid.
Weet je wat het ook is, je kan wel aan jezelf toegeven dat je hulp nodig hebt met vrouwen. Je kan vervolgens boeken lezen, workshops doen en seminars volgen, maar als je het niet aan de mensen dicht om je heen vertelt, lieg je toch nog tegen jezelf in de allerdiepste kern die mogelijk is. Ik heb dit nu vertelt en doe nu 100% recht aan: Follow your own intentions.
En met name: Strip the layers of social conditioning. Daarnaast was dit een dermate moeilijke actie, na de beslissing, dat ik mijn 2 spieren een ontzettende boost heb gegeven. Bovendien heb ik, last but zeker not least, een enorm stuk pijnlichaam verwerkt en mijn ego (weer) weten te verkleinen.
Ik ben dus wederom een enorme slag de goede richting in gedraaid! HELL YEAH!
Conclusie
Al met al was het zeker niet makkelijk. Het gesprek zelf ging wel, zeker na de korte huilbui en mini-meditatie om het even te verwerken. De situatie ervoor was echter krankzinnig, ik heb nog nooit zulke heftige angsten gevoeld.. maar fuck it! Ik ben snoeihard door die angstmuur heen gebeukt. Ik kan een ieder dan ook van harte aanbevelen mijn voorbeeld te volgen, voor zover jullie dat nog niet gedaan hebben. Als je tegen een ander liegt, lieg je uiteindelijk ook tegen jezelf. Ook al is het een impliciete leugen, het gaat er op dat moment niet over, toch blijft het een soort van verborgen leven/leugen die je met je meedraagt.
Je voedt je ego en pijnlichaam en dit werkt zeker niet bevorderlijk voor wat je eigenlijk wilt: Following your own intentions en echte core confidence.
Het is inmiddels bijna 1 uur, ik ga dit maar even posten..als ik nog wat verzin, post ik het er morgen bij.. vragen beantwoord ik ook graag: Shoot!